Νέα πικρή ήττα για την ομάδα μας που σε μεγάλο βαθμό ισοδυναμεί με την απώλεια μια εκ των 2 προνομιούχων θέσεων του ομίλου. Το γνωστό άναρχο στυλ στην επίθεση, η απουσία μπλοκ άουτ, το τραγικό ποσοστό στις βολές και ο νέος απρόσμενος τραυματισμός του Μπάκνερ ήταν οι βασικοί λόγοι της σημερινής ήττας. Αν και βρέθηκε πολύ κοντά στο να κερδίσει και το παιχνίδι χάθηκε στις λεπτομέρειες η συνολική εικόνα της ομάδος είναι αυτή που προκαλεί θλίψη μιας και δεν θυμίζει σε τίποτα επαγγελματική ομάδα...

Η Μονακό μπορεί να μην ήταν πάνω στο παρκέ το μεγαθήριο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ που θα έπρεπε να συμμετέχει στην Ευρωλίγκα όπως μας την παρουσίαζαν αλλά ο ΑΡΗΣ με το σύνηθες άσχημο ξεκίνημα του, επέτρεψε τους Γάλλους να προηγηθούν με διψήφια διαφορά από το πρώτο μόλις δεκάλεπτο. Ήταν φανερό από την αρχή ότι τίποτα δεν λειτουργούσε καλά και ότι για ακόμη μια φορά θα περιμέναμε κάποιο προσωπικό ξέσπασμα για να γυρίσει το παιχνίδι. Αν και το τρίτο δεκάλεπτο ξεκίνησε με την απώλεια του Μπάκνερ λόγω τραυματισμού το ξέσπασμα ήρθε αρχικά από τον Τζένκινς που έμοιαζε να είναι ο μοναδικός παίκτης που μπορούσε να απειλήσει το αντίπαλο καλάθι. Συνέχεια στην αντεπίθεση έδωσε ο Κάμινγκς με τις γνωστές εφόδους του προς το αντίπαλο καλάθι ενώ και ο Γιάνκοβιτς έδωσε κάποιες λύσεις. Το παιχνίδι πήγαινε πόντο πόντο μέχρι το τέλος αλλά εκεί έλλειψε το καθαρό μυαλό στην επίθεση, η ομάδα μπλόκαρε και ήρθε φυσιολογικά η ήττα από έναν αντίπαλο που ήταν εξίσου κακός με εμάς. Ανούσιο το να κάνουμε ξεχωριστά κριτική για τους παίκτες. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι η προβληματική λειτουργία του συνόλου δεν επιτρέπει σχεδόν σε κανέναν να αποδόσει και ιδιαίτερα στους παίκτες που δεν παίρνουν πολύ την μπάλα στα χέρια τους. Τζένκινς και Κάμινγκς παίρνουν περισσότερο την μπάλα στα χέρια τους, κινούνται διαρκώς στην περιφέρεια και είναι πιο εύκολο για αυτούς να έχουν και τις καλές στιγμές. Οι υπόλοιποι που πρέπει να αξιοποιηθούν μέσα από κάποιο σύστημα ώστε να πάρουν την μπάλα κοντά στο καλάθι ή να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση για το ελεύθερο σουτ χάνονται... Ναι μεν ο ΑΡΗΣ ξέμεινε από ψηλούς γιατί σε αυτό το ρόστερ είναι "αποδεκτό" το ότι υπάρχουν παίκτες με διακοσμητικό ρόλο το πρόβλημα όμως πηγάζει 100% από την έλλειψη οργάνωσης του παιχνδιού στην επίθεση. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την απουσία βασικών στοιχείων μιας επαγγελματικής ομάδας όπως είναι το μπλοκ άουτ στην άμυνα, τα σκριν και η κίνηση στην επίθεση(ακόμη και χωρίς σύστημα) και ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές σεβαστό ποσοστό στις ελεύθερες βολές τότε είναι λογικό αυτό που βλέπουμε πάνω στο παρκέ να δυσκολευόμαστε να το αποκαλούμε μπάσκετ... Το συμπέρασμα για ακόμη ένα παιχνίδι είναι ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην ομάδα και το ερώτημα που συνεχίζει να παραμένει είναι το αν μπορεί να διορθωθεί αυτό το πρόβλημα με τις υπάρχουσες συνθήκες.

Το βατό πρόγραμμα του ΑΡΗ σε Ελλάδα και Ευρώπη όπως και η κλήρωση του κυπέλλου πολύ εύκολα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ προς την ίδια την ομάδα με ήττες σαν τις σημερινή που θα μας στοιχίσει στη συνέχεια. Θα πρέπει κάποια στιγμή να επικρατήσει ρεαλισμός και να συνειδητοποιήσουν άπαντες στην ομάδα ότι στον μπασκετικό ΑΡΗ και απαιτήσεις υπάρχουν και πίεση υπάρχει και αποδοκιμασίες θα υπάρξουν όταν τα πράγματα θα στραβώσουν. Δεν θα πρέπει να αλλάξει ο κόσμος του ΑΡΗ ώστε να μάθει να αποθεώνει κάθε φορά την ομάδα όταν χάνει μέσα στην έδρα του από το κάθε καφενείο αλλά η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες θα πρέπει να προσαρμοστούν ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που έχει η ομάδα και ο κόσμος της. Η χρονιά τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει χαμένη. Σε ενάμιση μήνα υπάρχει μια τεράστια ευκαιρία για να σωθεί κάτι... κάντε ότι πρέπει για να μην τη σπαταλήσετε...

ΥΓ. Αναμφισβήτητα αυτό που συμβαίνει με τους τραυματισμούς είναι ατυχέστατο και δεν επιτρέπει στον προπονητή να δουλέψει με την ομάδα όπως θα ήθελε. Σε μια σοβαρή ομάδα όμως που γίνεται σοβαρή δουλειά ακόμη και ο 15ος παίκτης όταν θα έρθει η στιγμή να μπει στο παρκέ θα πρέπει να γνωρίζει να κάνει τα βασικά. Όπως ως ένα βαθμό το έκανε σήμερα ο Φλιώνης. Όταν όμως οι ίδιοι παίκτες που αποτελούν το βασικό ροτέισον της ομάδος δεν γνωρίζουν τους ρόλους τους, τα συστήματα και τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ομάδος τότε λογικό είναι κάθε απώλεια παίκτη να μεγενθύνει το χάος που ήδη υπάρχει στην ομάδα.

ΥΓ2.  Ξαφνικά έχουμε παίκτες "soft" και  ευθυνόφοβους που κρύβονται πίσω από τραυματισμούς. Τέλος και το παραμύθι με τις χημείες, τις οικογένειες, τα αποδυτήρια και τους καλούς χαρακτήρες...

ΥΓ3. Μόνο στον ΑΡΗ του Δημήτρη Πρίφτη θα μπορούσε ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς να είναι η αλλαγή του Σπύρου Μούρτου!

ΥΓ4. Αποδοκιμασίες και γιούχες με τη λήξη της αναμέτρησης. Προφανώς όλοι οι καναπεδάκηδες που κρύβονται πίσω από τα πληκτρολόγια και δεν πατάνε ποτέ στο γήπεδο με την λήξη του αγώνα μπούκαραν μέσα στο Παλέ.

ΥΓ5. Το νούμερο ένα φαβορί για την κατάκτηση του Basketball Champions League έχασε από την "ποιά Λουντβισμπουργκ?"... αυτά για να καταλαβαίνουμε σε τι θεσμό συμμετέχουμε και ποιοι είναι οι αντίπαλοι μας.

ΥΓ6. Την προηγούμενη φορά που ο ΑΡΗΣ συμμετείχε σε Milko Cup την σήκωσε την κούπα.

ΥΓ7. Μόνο ο προπονητής μην αλλάξει γιατί θα είναι καταστροφή και μετά δεν θα υπάρχει ποτέ ελπίδα να δούμε "καλό και ελκυστικό μπάσκετ"... ούτε καν τον Μάιο στο πέμπτο παιχνίδι με την ΑΕΚ....

ΥΓ8. Για τους "χαρούμενους" οπαδούς, σήμερα έλειπε ο Σανικίντζε, ο Καββαδάς, ο Μάρμπλ και ο Μπάκνερ. Επίσης η ομάδα βελτιώνεται σιγά σιγά, τίποτα δεν έχει κριθεί και ακόμη είναι μέσα σε όλους τους στόχους και μπορεί να κερδίσει πρωτάθλημα, κύπελλο Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό.